donderdag 2 december 2010
donderdag 25 november 2010
Impressions
Back from the White Desert trip and from the Nile Cruise and papers full of impressions. I don't think I need to elaborate on the impressive sightseeing since I assume the majority has a pretty good vision on that. But what I do want to share with you is the atmosphere, the people and some of the habits.
+ First of all: in Cairo we saw quite some men with a strange darker place on their forehead. We tried to guess, but my friend Ali enlightened us with the truth. This strange dot is a prayer mark.
+ Men in Cairo: from 'pssst', to 'hi, sweetie' and from 'I want to sleep with you' to ' touching your but'. In the latter case I gave the young boy a scare by yelling haram in the middle of the street so the community pressure would take action. Mission accomplished.
+ A camel is referred to as the ship of the desert for his way of walking.
+ Each year the equivalent of the entire Belgian population visits Egypt. Mass tourism is the word in some places.
+ I was offered half of the White Desert as a wedding gift...
+ Walking through a souk means getting asked every other centimeter if you want to buy this or that. It is not that bad as they say. The third 'no' is the right one. One would think: why do I always need to say this three times, did they not get me the first time. Of course they did, but three is the magic number in the Islam. The key to all of this is to stay calm, but firm and to not to loose your temper. And he, I've just spent 4 months in hakuna matata Kenia. LOL!
+ First of all: in Cairo we saw quite some men with a strange darker place on their forehead. We tried to guess, but my friend Ali enlightened us with the truth. This strange dot is a prayer mark.
+ Men in Cairo: from 'pssst', to 'hi, sweetie' and from 'I want to sleep with you' to ' touching your but'. In the latter case I gave the young boy a scare by yelling haram in the middle of the street so the community pressure would take action. Mission accomplished.
+ A camel is referred to as the ship of the desert for his way of walking.
+ Each year the equivalent of the entire Belgian population visits Egypt. Mass tourism is the word in some places.
+ I was offered half of the White Desert as a wedding gift...
+ Walking through a souk means getting asked every other centimeter if you want to buy this or that. It is not that bad as they say. The third 'no' is the right one. One would think: why do I always need to say this three times, did they not get me the first time. Of course they did, but three is the magic number in the Islam. The key to all of this is to stay calm, but firm and to not to loose your temper. And he, I've just spent 4 months in hakuna matata Kenia. LOL!
dinsdag 16 november 2010
Masir
of Egypte. Ik ben in Cairo. Waw, wat een stad. Volgebouwd, maar mooi. Echt, een hele fijne stad. Vandaag is het Slachtfeest en dat hebben we op straat kunnen zien. Pootjes waar het vel nog snel van afgeschraapt wordt, beenderen op een hoopje en bloedplassen vermijden.
We zagen enkel nog maar het oude Cairo of het Koptische gedeelte en de citadel. Morgen naar de piramiden. Spannend!
We zagen enkel nog maar het oude Cairo of het Koptische gedeelte en de citadel. Morgen naar de piramiden. Spannend!
zaterdag 13 november 2010
Indrukken Ethiopie
- Ethiopie volgt de Juliaanse kalender en staat dus 6 uur, 8 dagen, bijna 8 maanden en 8 jaar achter. Tevens is de eerste maand van het jaar september en tellen zij 12 maanden van 30 dagen en een 13e maand van 5 of 6 dagen, afhankelijk van een schrikkeljaar. We zijn vandaag dus "3 van de 3e maand 2003".
- Het nationale voedsel hier in injera of firfir. Het ziet eruit als een spons (je kan het zien op een van de foto's voorgaand bericht). De eerste keer dat het op mijn bord lag, dacht ik dat het een opgerold sponsachtig doekje was om mijn handen aan af te kuisen. Hilariteit de volgende dagen toen we ontdekten dat het om te eten is.
- Ethiopiers hebben soms een verstokte adem terwijl ze praten. Heel vreemd.
- Onze chauffeur wist zijn toeter te vinden. Eerst werd ik er nerveus van, maar ik zag ook wel dat als hij die niet gebruikte de weggebruikers gewoon omver zouden gereden worden. Een geasfalteerde weg hier is niet noodzakelijk voor auto's immers. Eerder voor kamelen, paard en kar, varkens en kroost biggetjes, schapen en geiten, overstekende koeien, meisjes met waterbidons op de rug, jongens met hout over de schouder, schoolkinderen, ...
- Het nationale voedsel hier in injera of firfir. Het ziet eruit als een spons (je kan het zien op een van de foto's voorgaand bericht). De eerste keer dat het op mijn bord lag, dacht ik dat het een opgerold sponsachtig doekje was om mijn handen aan af te kuisen. Hilariteit de volgende dagen toen we ontdekten dat het om te eten is.
- Ethiopiers hebben soms een verstokte adem terwijl ze praten. Heel vreemd.
- Onze chauffeur wist zijn toeter te vinden. Eerst werd ik er nerveus van, maar ik zag ook wel dat als hij die niet gebruikte de weggebruikers gewoon omver zouden gereden worden. Een geasfalteerde weg hier is niet noodzakelijk voor auto's immers. Eerder voor kamelen, paard en kar, varkens en kroost biggetjes, schapen en geiten, overstekende koeien, meisjes met waterbidons op de rug, jongens met hout over de schouder, schoolkinderen, ...
Ethiopia in a nutshell
Ongelooflijk maar waar. Na dagen 45 minuten wachten tot yahoo opende, heb ik in de straat dicht tegen La Source Guesthouse snel internet gevonden. Ik kan dus nog es iets schrijven. Ik kan het weliswaar niet zelf zien, want ze bannen hier blogs de toegang precies, ma bon, schrijven kunnen we, dus we zijn content met wat we hebben.
Christophe is intussen opnieuw op Belgische bodem en ik ben nog een paar dagen in de verzengdende hitte van Addis. Zondagnacht vlieg ik naar Cairo om daar de zus Saar en de mama te ontmoeten. Familiereunie, halve, in het buitenland.
De eerste dag hebben we Addis Ababa verkend. Ik had al een paar indrukken neergepend, maar wat ik nog vergat te vermelden was het kleine museum we bezochten. Muren vol foto's opgedragen aan de slachtoffers van Red Terror uit de communistische Derg-periode olv Mengistu. Deze laatste is nog steeds niet terechtgesteld voor zijn misdaden. Hij resideert immers in Zimbabwe en dat land erkent het ICC niet. Straf. Nog straffer is dat de mensen hoer nog steeds schrik hebben om voluit uit te komen voor hun mening. Ze zien nog overal spionnen en houden hun mond. Vrije verkiezingen? Ja.... mja dus.
De dag erna zijn we de gehele dag in de weer geweest om een tien-daagse tour te betalen. De mastercard van Christophe wou niet meewerken. Een tour zeg je? Ja zeker, we hadden hier na de eerste dag al snel door dat het niet zo evident zou zijn om de historische route op ons eentje te doen. De taal als eerste barriere. Ze spreken erbarmelijk Engels, daar hun moedertaal Amharic is(afkomstig van de christelijke taal Ge'ez). Ten tweede hadden we een beetje rondgevraagd over de afstanden en de duur met het openbaar vervoer. Ha, we zouden niet ver geraakt zijn. Dus het billboard sign van tour agency Ashenge trok al snel onze aandacht. En we hebben er geen spijt van gehad. Alle, ik ben wel dooreengeschud door de haarspeldbochten en hoogten en laagten. Een keer liep dat af met koorts en een hospitaalbezoek, maar we kunnen dus nu stellen dat de gezondheidszorg hier in Ethiopie heel effectief en spotgoedkoop is. Maar we konden 2500 km afleggen in 10 dagen en dat alleen al is een ware verdienste. Vooral voor onze chauffeur Sam.
De historische route bracht ons bij de watervallen van de Blauwe Nijl, bij het ridderkasteel in het Camelot van Afrika (Gonder) en bij de rotskerken van Lalibela. Namen als Haile Selassi, Sint-Georgus en Queen of Sheba vlogen ons om de oren. En dat is enkel nog maar het noorden van Ethiopie...
Straf land.
Christophe is intussen opnieuw op Belgische bodem en ik ben nog een paar dagen in de verzengdende hitte van Addis. Zondagnacht vlieg ik naar Cairo om daar de zus Saar en de mama te ontmoeten. Familiereunie, halve, in het buitenland.
De eerste dag hebben we Addis Ababa verkend. Ik had al een paar indrukken neergepend, maar wat ik nog vergat te vermelden was het kleine museum we bezochten. Muren vol foto's opgedragen aan de slachtoffers van Red Terror uit de communistische Derg-periode olv Mengistu. Deze laatste is nog steeds niet terechtgesteld voor zijn misdaden. Hij resideert immers in Zimbabwe en dat land erkent het ICC niet. Straf. Nog straffer is dat de mensen hoer nog steeds schrik hebben om voluit uit te komen voor hun mening. Ze zien nog overal spionnen en houden hun mond. Vrije verkiezingen? Ja.... mja dus.
De dag erna zijn we de gehele dag in de weer geweest om een tien-daagse tour te betalen. De mastercard van Christophe wou niet meewerken. Een tour zeg je? Ja zeker, we hadden hier na de eerste dag al snel door dat het niet zo evident zou zijn om de historische route op ons eentje te doen. De taal als eerste barriere. Ze spreken erbarmelijk Engels, daar hun moedertaal Amharic is(afkomstig van de christelijke taal Ge'ez). Ten tweede hadden we een beetje rondgevraagd over de afstanden en de duur met het openbaar vervoer. Ha, we zouden niet ver geraakt zijn. Dus het billboard sign van tour agency Ashenge trok al snel onze aandacht. En we hebben er geen spijt van gehad. Alle, ik ben wel dooreengeschud door de haarspeldbochten en hoogten en laagten. Een keer liep dat af met koorts en een hospitaalbezoek, maar we kunnen dus nu stellen dat de gezondheidszorg hier in Ethiopie heel effectief en spotgoedkoop is. Maar we konden 2500 km afleggen in 10 dagen en dat alleen al is een ware verdienste. Vooral voor onze chauffeur Sam.
De historische route bracht ons bij de watervallen van de Blauwe Nijl, bij het ridderkasteel in het Camelot van Afrika (Gonder) en bij de rotskerken van Lalibela. Namen als Haile Selassi, Sint-Georgus en Queen of Sheba vlogen ons om de oren. En dat is enkel nog maar het noorden van Ethiopie...
Straf land.
maandag 8 november 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)