Indrukken Ethiopie

- Ethiopie volgt de Juliaanse kalender en staat dus 6 uur, 8 dagen, bijna 8 maanden en 8 jaar achter. Tevens is de eerste maand van het jaar september en tellen zij 12 maanden van 30 dagen en een 13e maand van 5 of 6 dagen, afhankelijk van een schrikkeljaar. We zijn vandaag dus "3 van de 3e maand 2003".

- Het nationale voedsel hier in injera of firfir. Het ziet eruit als een spons (je kan het zien op een van de foto's voorgaand bericht). De eerste keer dat het op mijn bord lag, dacht ik dat het een opgerold sponsachtig doekje was om mijn handen aan af te kuisen. Hilariteit de volgende dagen toen we ontdekten dat het om te eten is.

- Ethiopiers hebben soms een verstokte adem terwijl ze praten. Heel vreemd.

- Onze chauffeur wist zijn toeter te vinden. Eerst werd ik er nerveus van, maar ik zag ook wel dat als hij die niet gebruikte de weggebruikers gewoon omver zouden gereden worden. Een geasfalteerde weg hier is niet noodzakelijk voor auto's immers. Eerder voor kamelen, paard en kar, varkens en kroost biggetjes, schapen en geiten, overstekende koeien, meisjes met waterbidons op de rug, jongens met hout over de schouder, schoolkinderen, ...

Ethiopia in a nutshell

Ongelooflijk maar waar. Na dagen 45 minuten wachten tot yahoo opende, heb ik in de straat dicht tegen La Source Guesthouse snel internet gevonden. Ik kan dus nog es iets schrijven. Ik kan het weliswaar niet zelf zien, want ze bannen hier blogs de toegang precies, ma bon, schrijven kunnen we, dus we zijn content met wat we hebben.

Christophe is intussen opnieuw op Belgische bodem en ik ben nog een paar dagen in de verzengdende hitte van Addis. Zondagnacht vlieg ik naar Cairo om daar de zus Saar en de mama te ontmoeten. Familiereunie, halve, in het buitenland.

De eerste dag hebben we Addis Ababa verkend. Ik had al een paar indrukken neergepend, maar wat ik nog vergat te vermelden was het kleine museum we bezochten. Muren vol foto's opgedragen aan de slachtoffers van Red Terror uit de communistische Derg-periode olv Mengistu. Deze laatste is nog steeds niet terechtgesteld voor zijn misdaden. Hij resideert immers in Zimbabwe en dat land erkent het ICC niet. Straf. Nog straffer is dat de mensen hoer nog steeds schrik hebben om voluit uit te komen voor hun mening. Ze zien nog overal spionnen en houden hun mond. Vrije verkiezingen? Ja.... mja dus.

De dag erna zijn we de gehele dag in de weer geweest om een tien-daagse tour te betalen. De mastercard van Christophe wou niet meewerken. Een tour zeg je? Ja zeker, we hadden hier na de eerste dag al snel door dat het niet zo evident zou zijn om de historische route op ons eentje te doen. De taal als eerste barriere. Ze spreken erbarmelijk Engels, daar hun moedertaal Amharic is(afkomstig van de christelijke taal Ge'ez). Ten tweede hadden we een beetje rondgevraagd over de afstanden en de duur met het openbaar vervoer. Ha, we zouden niet ver geraakt zijn. Dus het billboard sign van tour agency Ashenge trok al snel onze aandacht. En we hebben er geen spijt van gehad. Alle, ik ben wel dooreengeschud door de haarspeldbochten en hoogten en laagten. Een keer liep dat af met koorts en een hospitaalbezoek, maar we kunnen dus nu stellen dat de gezondheidszorg hier in Ethiopie heel effectief en spotgoedkoop is. Maar we konden 2500 km afleggen in 10 dagen en dat alleen al is een ware verdienste. Vooral voor onze chauffeur Sam.

De historische route bracht ons bij de watervallen van de Blauwe Nijl, bij het ridderkasteel in het Camelot van Afrika (Gonder) en bij de rotskerken van Lalibela. Namen als Haile Selassi, Sint-Georgus en Queen of Sheba vlogen ons om de oren. En dat is enkel nog maar het noorden van Ethiopie...

Straf land.

Pictorial Ethiopia

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Sorry, a bit (and that might be an understatement) FRUSTRATED by the slow internet here in Ethiopia. It seems Christophe has better luck in opening his blog and writing posts, so if you would like to know our adventures check his blog (unfortunately only in Dutch, but you guys, there is that wonderful button 'google translate').

And yeah, I am okay other than this setback :-). Who wouldn't be when experiencing such a sweet culture and looking at marvelous landscapes?

Ethiopia

Well, I crossed yet another border. We are in Ethiopia's capital, Addis Ababa. I can't really put my hands on this city. First of all, it is huge, has avenues and squares the Russian sizes, like the ones of Tbilisi (Georgia). Secondly, apart from blue and white minibuses and taxis there is not much traffic and thus less smog than in Nbi. Thirdly, people are friendly and caring. Today, we played street smart by crossing the street while I felt we were being watched and followed. After we crossed one guy said:"have they taken anything from you?". That immediately brings out another point: quite a lot of beggars. Fourthly, The food is like an angel peeing on your tongue. Seriously! And since we were already counting, fifthly, their English is poor and that might be an understatement. It sounds almost like mr Yoda him selves. Their official language is Amharic, but apparently English is not being taught sufficiently to make a five letter sentence with tourists. They make that up with their charming modest way of being.
I think we are in for some adventure in this country... to be continued.

Catching up

Okay, it has been a while... but it seemed I had ran out of time and my weekends were packed the last weeks. In the end, time was too short anyway.

A few weekends ago I joined a friend to Kisumu, the entry point to see Lake Victoria. Beautiful, relaxing and captivating can describe that visit. So relaxing we lost track of time and we had to rush back to Nairobi and straight to the airport to pick up Christophe.

So after a day strolling down in the capital we hit the road. Honestly, I might have treated Christophe a bit unfair, but I could not help being sad and missing Nbi and the friends/ even the office. I have never ever felt this way before and my tears one night after dinner shocked even me. But traveling is experiencing new things with all your senses, so of course I enjoyed myself. Let me not bother you with our itinerary, just highlight a few moments.

Arrival at Meru National Park after 2 Matatus and a pikipiki (motocycle) with no tent, no car and not too many cash. Ai.... time for negotiations. About 40 minutes later we got a banda (kind of cottage) for half the price, a ride to that banda with the promise of gamedrive the following morning and just enough cash to eat and give a few tips. Well done. The park was great! It is worth a visit, that is for sure.

Nakuru as a town was not much of a joy, so we left early and headed to Naivasha. We stayed at Fisherman's camp and waw: a sundowner trip on the lake, a cycle tour to Hell's Gate NP, a pool day, dancing and taking of my pants after stepping into a safari ant's nest ( I think this qualifies why one of my friends calls me crazy mzungu), seeing the white colobus up close and personal... POA SANA! (very cool)

But then departure day.... hmmm.....

Wildlife of Kenya's national parks