Wat doet iemand in de laatste week voor zij een avontuur aanvat van een klein half jaar?
Niet veel eigenlijk :-). Vooreerst recupereren van de examens natuurlijk, en dan het sociale leven opnieuw een beetje opkrikken. En dat krijgt dan meteen een extra dimensie. Nu moet je afspraken maken dat je vriendinnen zeker de eerste stapjes zullen filmen van hun zoon zodat je het toch ook een beetje kan meebeleven. Of zo 'hang' je eens een vrijdagavond gezellig in de verzengende hitte met de 3 zussen in het park. Of zo krijg je nog eens een verrassing van je beste vriend. Of je zet de nieuwe (hihi) iPod vol muziek. Schitterend allemaal! Weggaan voor een tijdje zorgt ervoor dat je je ontzettend bewust wordt van de kleine geneugten van het leven. En hoe dankbaar je bent dat je omringd wordt door zoveel mooie mensen.
Tegelijkertijd is het ook klamme handen krijgen bij de gedachte dat je eigenlijk wel toch weer een beetje opnieuw moet beginnen. Bijna een eerste-schooldag-gevoel. Zo dat gemengde gevoel van onzekerheid en nieuwsgierigheid. De informatie van Kenia slaat me om de oren en het zal pas volgende week zijn dat ik ten volle begrijp in welk avontuur ik me hebt gestort. Maar dat is best een apart gevoel, misschien zelfs een tikkeltje verslavend.
Voila, het volgende blogbericht zal vanaf de andere kant van de evenaar zijn!
zaterdag 10 juli 2010
vrijdag 9 juli 2010
The best of Belgium
Begin deze maand krijg ik de boodschap van Christophe om donderdagavond 8 juli vrij te houden. We zouden samen uitgaan. Voor de rest mag ik niets weten. Grrumpgh. Nieuwsgierig als ik ben, probeer ik eerst een beetje te polsen naar die verrassing. Operatie mislukt. Maar ik ben geprikkeld en noteer dus 'date met C.' in mijn agenda.
Christophe zelf heeft zich kunnen inhouden tot de sms van de dag zelf waarin hij mij het uur moest zeggen dat ik bij hem moest zijn. Lol. Ik mocht raden, maar hij zou ongeacht een juiste of foute gok toch de verrassing verklappen. Toevallig had ik deze week iets gezien wat mijn aandacht getrokken had en ik raadde dus juist. ............tromgeroffel..........The Best of Belgium. Dat is muziek met artiesten van eigen bodem, dan de tennismatch tussen Kim Clijsters en Serena Williams (record aantal toeschouwers werd verbroken trouwens), gevolgd door nog een snuifje muziek en feestelijk afgesloten met een spetterend vuurwerk (wat ik altijd geweldig vind) en dat allemaal in het Koning Boudewijnstadion in Brussel. DE MAX! Hij vond het allemaal een beetje symbolisch, zo voor mijn vertrek. Zo'n ongelooflijk leuk initiatief in het kader van vriendschap!
Wat je misschien niet in de kranten kon lezen over dit evenement of wat je nog niet wist:
* De artiesten zongen allemaal liedjes van Ozark Henry. Dat vond ik wel iets minder. Daan kon stadion wel in lichterlaaie gezet hebben met één van zijn eigen nummers, maar enfin.
* Toen de gewezen sportatleten allemaal op 't podium stonden, zorgde Koen Wouters nog voor een extra applausmoment door te zeggen: "ik denk dat we de camera nog es links op het podium moeten hebben, want er zit daar precies een nieuw klein Gevaertje aan te komen".
* Volle flesjes water tegen je kop krijgen, brengt je even uit evenwicht.
* Grof was het algeheel boegeroep toen Leterme met de bloemen voor de tennisspeelsters na de match in beeld kwam. Dat vond ik er wel wat over. Je moet echt wel een olifantenhuid hebben soms, denk ik.
* Dit in tegenstelling tot Jada, dochter van Kim, en het kroonprinselijk paar, die getrakteerd werden op oorverdovend applaus als ze op de schermen tevoorschijn kwamen.
* Al de groene lichtjes, die in de op te blazen lange wapper van BNP Baribas zaten, lagen op het einde overal verspreid op de atletiekbaan rond de grasmat. Special effects, made by the audience. Aliens landden net niet.
* Serena tenniste met 'bloedende voeten' (quote Martina Navratilova)... ik dacht: gosh, morgen verschijnt er in de gazet 'Marriot Brussel opgeschud door moord op kamermeisje'.
* Alle tennisballen die out geslagen werden, werden tussen de sets door in het publiek geschoten met een tennis racket.
* Achter ons zat een groepje jongeren die er een sport van maakten om op een dood moment "Allé Justine' te gillen. Ze noteerden dan ook de minuten en de seconden om zichzelf te herkennen op de dvd achteraf...
* De brokstukken van het vuurwerk kletterden op het dak en zorgden voor een geluid van harde regen op golfplaten.
Christophe zelf heeft zich kunnen inhouden tot de sms van de dag zelf waarin hij mij het uur moest zeggen dat ik bij hem moest zijn. Lol. Ik mocht raden, maar hij zou ongeacht een juiste of foute gok toch de verrassing verklappen. Toevallig had ik deze week iets gezien wat mijn aandacht getrokken had en ik raadde dus juist. ............tromgeroffel..........The Best of Belgium. Dat is muziek met artiesten van eigen bodem, dan de tennismatch tussen Kim Clijsters en Serena Williams (record aantal toeschouwers werd verbroken trouwens), gevolgd door nog een snuifje muziek en feestelijk afgesloten met een spetterend vuurwerk (wat ik altijd geweldig vind) en dat allemaal in het Koning Boudewijnstadion in Brussel. DE MAX! Hij vond het allemaal een beetje symbolisch, zo voor mijn vertrek. Zo'n ongelooflijk leuk initiatief in het kader van vriendschap!
Wat je misschien niet in de kranten kon lezen over dit evenement of wat je nog niet wist:
* De artiesten zongen allemaal liedjes van Ozark Henry. Dat vond ik wel iets minder. Daan kon stadion wel in lichterlaaie gezet hebben met één van zijn eigen nummers, maar enfin.
* Toen de gewezen sportatleten allemaal op 't podium stonden, zorgde Koen Wouters nog voor een extra applausmoment door te zeggen: "ik denk dat we de camera nog es links op het podium moeten hebben, want er zit daar precies een nieuw klein Gevaertje aan te komen".
* Volle flesjes water tegen je kop krijgen, brengt je even uit evenwicht.
* Grof was het algeheel boegeroep toen Leterme met de bloemen voor de tennisspeelsters na de match in beeld kwam. Dat vond ik er wel wat over. Je moet echt wel een olifantenhuid hebben soms, denk ik.
* Dit in tegenstelling tot Jada, dochter van Kim, en het kroonprinselijk paar, die getrakteerd werden op oorverdovend applaus als ze op de schermen tevoorschijn kwamen.
* Al de groene lichtjes, die in de op te blazen lange wapper van BNP Baribas zaten, lagen op het einde overal verspreid op de atletiekbaan rond de grasmat. Special effects, made by the audience. Aliens landden net niet.
* Serena tenniste met 'bloedende voeten' (quote Martina Navratilova)... ik dacht: gosh, morgen verschijnt er in de gazet 'Marriot Brussel opgeschud door moord op kamermeisje'.
* Alle tennisballen die out geslagen werden, werden tussen de sets door in het publiek geschoten met een tennis racket.
* Achter ons zat een groepje jongeren die er een sport van maakten om op een dood moment "Allé Justine' te gillen. Ze noteerden dan ook de minuten en de seconden om zichzelf te herkennen op de dvd achteraf...
* De brokstukken van het vuurwerk kletterden op het dak en zorgden voor een geluid van harde regen op golfplaten.
woensdag 30 juni 2010
Countdown
Nog een tiental dagen en het is weer zover! De zaken raken stilaan allemaal geregeld (accommodatie, logistieke en inhoudelijke planning bij de ngo VVOB Nairobi én Brussel), de laatste afspraken met vrienden en familie vullen mijn agenda en op mijn bureau stapelt zich het één en ander op.
Ik ben momenteel een beetje nerveus eigenlijk, hoewel ik er ongelooflijk naar uit kijk! Ha, waarom? Het is toch niet de eerste keer dat ik zoiets doe. Correct, maar dat is altijd zo een beetje die gezonde spanning daags ervoor. Dat duurt gewoonlijk tot het punt van vertrek, zo het moment waarbij de anderen dan zenuwachtig worden :-).
Bij deze: welkom op het digitale dagboek - sectie Afrika!
zoen, Tineke
A bit more than a week and I am off again to great adventures! All is being settled as we speak (accomodation, feedback from the VVOB office in Brussels), I am busy seeing friends and family and on my desk things are piling up.
I am a bit nervous, though it is not the first time I undertake such a journey. So how come? Just a healthy dosis of excitement which is going to end at the time of my departure or: on the moment others will be getting nervous :-).
I hereby welcome you on this digital diary - chapter Africa!
hug, Tineke
Ik ben momenteel een beetje nerveus eigenlijk, hoewel ik er ongelooflijk naar uit kijk! Ha, waarom? Het is toch niet de eerste keer dat ik zoiets doe. Correct, maar dat is altijd zo een beetje die gezonde spanning daags ervoor. Dat duurt gewoonlijk tot het punt van vertrek, zo het moment waarbij de anderen dan zenuwachtig worden :-).
Bij deze: welkom op het digitale dagboek - sectie Afrika!
zoen, Tineke
A bit more than a week and I am off again to great adventures! All is being settled as we speak (accomodation, feedback from the VVOB office in Brussels), I am busy seeing friends and family and on my desk things are piling up.
I am a bit nervous, though it is not the first time I undertake such a journey. So how come? Just a healthy dosis of excitement which is going to end at the time of my departure or: on the moment others will be getting nervous :-).
I hereby welcome you on this digital diary - chapter Africa!
hug, Tineke
zondag 7 september 2008
Home sweet home
Et voila, we zijn alweer op Belgische bodem. Enkel een paar uur vertraging omdat Pachamama (Moeder Natuur) beslist had een onweer te laten losbarsten in New York 5 minuten voor eigenlijk vertrek. Gevolg: meer dan twee uur in een vliegtuig, maar het moet gezegd met een uitstekende service van Continental Airlines.
Het doet toch raar. En het blijft ongelooflijk dat ik twee dagen geleden in de straten van Buenos Aires rondliep.
Deel twee van deze gehele ervaring kan beginnen :-).
Bedankt aan allen die dit mee mogelijk maakten, dit mee met me deelden op welke wijze ook en dit mee beleefden.
Thanks to everyone!
Muchísima gracias a todos!
Het doet toch raar. En het blijft ongelooflijk dat ik twee dagen geleden in de straten van Buenos Aires rondliep.
Deel twee van deze gehele ervaring kan beginnen :-).
Bedankt aan allen die dit mee mogelijk maakten, dit mee met me deelden op welke wijze ook en dit mee beleefden.
Thanks to everyone!
Muchísima gracias a todos!
vrijdag 5 september 2008
Tango
Tango helemaal links laten liggen in deze stad zou niet alleen 'not done' zijn, maar ook heel dom. Want als er nu één plaats is waar je de tangosfeer kan opsnuiven, dan is het hier wel. Dus hebben we een uurtje of twee les genomen (foto's volgen jaja), het beroemde en tevens oudste café in Argentinië bezocht en een winkel met typische kledij en schoenen binnengeslopen. Een milonga (tangobar) houden we tegoed.
Tango is een dans die ontstaan is toen mannen, jaren terug zwaar in de minderheid (ontdekkingsreizigers scheepten aan zonder vrouwen en kinderen, hé), toenadering wouden zoeken tot een vrouw, maar niet wisten hoe. Sommigen weten dat vandaag nog steeds niet, dit terzijde :-D.
Tangomuziek is oorspronkelijk instrumentaal, tot Carlos Gardel ten tonele kwam. Toen Argentinië de voetbalmatch tegen Uruguay verloor begin jaren 20e eeuw en ze een dipje hadden (voetbal is hier een religie), nam Gardel in het café de micro en startte hij met zang bij de tangomuziek. De hoge stem die half poëtisch pratend, half zingend de muziek begeleidde, was niet voor hem weggelegd en hij gebruikte zijn folklorische ervaring. Et voilá, the legend was born. Later zong hij duetten met Razano tot die keelkanker kreeg en manager werd van Gardel.
Bij een van de caféruzies werd Gardel neergschoten in een donker straatje: bij wonder overleefde hij dit en hij zong meest van zijn tijd met een kogel in zijn long. De vliegtuigcrash in Colombia jaren later overleefde hij evenwel niet.
Café Tortoni bestaat sinds 1858 en is daarmee de oudste pub in Argentinië. Zijn eerste locatie was in de straat Florida, maar even later verhuisde hij naar zijn huidige plaats, even verderop. Wat nu de ingang is, was vroeger een muur, want de brede laan was toen onbestaande.
Tortoni was een verzamelplaats van artiesten: schrijvers, schilders, zangers, ... Vele tangostukken werden hier gecomponeerd bijvoorbeeld.
Deze tangotoer deed ik in het gezelschap van Lut en Bob. Bob is niemand minder dan de big boss van Joker en van het Via Via Café waar ik resideer. Waw.
Tango is een dans die ontstaan is toen mannen, jaren terug zwaar in de minderheid (ontdekkingsreizigers scheepten aan zonder vrouwen en kinderen, hé), toenadering wouden zoeken tot een vrouw, maar niet wisten hoe. Sommigen weten dat vandaag nog steeds niet, dit terzijde :-D.
Tangomuziek is oorspronkelijk instrumentaal, tot Carlos Gardel ten tonele kwam. Toen Argentinië de voetbalmatch tegen Uruguay verloor begin jaren 20e eeuw en ze een dipje hadden (voetbal is hier een religie), nam Gardel in het café de micro en startte hij met zang bij de tangomuziek. De hoge stem die half poëtisch pratend, half zingend de muziek begeleidde, was niet voor hem weggelegd en hij gebruikte zijn folklorische ervaring. Et voilá, the legend was born. Later zong hij duetten met Razano tot die keelkanker kreeg en manager werd van Gardel.
Bij een van de caféruzies werd Gardel neergschoten in een donker straatje: bij wonder overleefde hij dit en hij zong meest van zijn tijd met een kogel in zijn long. De vliegtuigcrash in Colombia jaren later overleefde hij evenwel niet.
Café Tortoni bestaat sinds 1858 en is daarmee de oudste pub in Argentinië. Zijn eerste locatie was in de straat Florida, maar even later verhuisde hij naar zijn huidige plaats, even verderop. Wat nu de ingang is, was vroeger een muur, want de brede laan was toen onbestaande.
Tortoni was een verzamelplaats van artiesten: schrijvers, schilders, zangers, ... Vele tangostukken werden hier gecomponeerd bijvoorbeeld.
Deze tangotoer deed ik in het gezelschap van Lut en Bob. Bob is niemand minder dan de big boss van Joker en van het Via Via Café waar ik resideer. Waw.
maandag 1 september 2008
Fotos
.jpg)
la motocicleta de Ché Guevara (en la casa en Alta Gracia - Córdoba).jpg)
Malena y Davíd
Helado de vino (uvas de Cabernet Sauvignon): ricíssimo!!!!!!!!!.jpg)
la ciudad de Córdoba en la tardeEindbestemming bereikt
Buenos Aires. Maar hoe ik hier geraakt ben, dat vloeit verder uit een verhaaltje.
Vrijdagnamiddag ben ik vanuit Córdoba met de bus Malvinas Argentinas naar het dorp Rio Segundo getrokken. Wat doet een mens daar? Dat is iets wat Malena zich ook nog altijd afvraagt, maar zij werkt er nu. Malena ken ik van mijn jaar AFS zo een 10 jaar geleden nu al en ik heb bij haar het weekend doorgebracht. Samen met haar vriend David, die voor het weekend naar daar afgezakt was, want hij woont eigenlijk in Malena's geboortestad San Jorge (niet zo ver van Rosario, Ché Guevara's geboorteplaats).
Op zaterdag zijn we trouwens naar Alta Gracia getrokken om het huis van Ché te bezoeken, want hij is dan wel geboren in Rosario, dit is het huis waar hij het langst gewoond heeft (11 jaar). Door zijn astma moesten zijn ouders oorden opzoeken met droge lucht. Dit was tevens de plaats waar Fidel Castro, ex-president Cuba en dikke vriend van Ché, zijn laatste publieke optreden in het buitenland gaf. Dat was in 2006 toen hij samen met de Venozolaanse president Hugo Chavez dit huis, dat nu omgetoverd is in een museum, bezocht.
En op zondag heb ik een staaltje familiegebeuren - bbq meegemaakt. Die mannen kunnen conversaties aangaan met iedereen aan tafel, eender op welke plaats zij en hun gesprekspartner zitten. Wat een drukte!
En het moest lukken dat David, vriend van Malena, op zondagnacht naar BA afzakte. Dus ik mee naar zijn huis in San Jorge om een paar uurtjes te slapen en dan deze nacht (2u30) vertrokken om vanmorgen vroeg in de tangostad aan te komen. Dus die voorlaatste nachtelijke busrit die ik eerder vermeldde, was dus eigenlijk de laatste. Zo zie je maar.
Oh, en Christophe heeft foto's op zijn blog en op Facebook gezet.
Vrijdagnamiddag ben ik vanuit Córdoba met de bus Malvinas Argentinas naar het dorp Rio Segundo getrokken. Wat doet een mens daar? Dat is iets wat Malena zich ook nog altijd afvraagt, maar zij werkt er nu. Malena ken ik van mijn jaar AFS zo een 10 jaar geleden nu al en ik heb bij haar het weekend doorgebracht. Samen met haar vriend David, die voor het weekend naar daar afgezakt was, want hij woont eigenlijk in Malena's geboortestad San Jorge (niet zo ver van Rosario, Ché Guevara's geboorteplaats).
Op zaterdag zijn we trouwens naar Alta Gracia getrokken om het huis van Ché te bezoeken, want hij is dan wel geboren in Rosario, dit is het huis waar hij het langst gewoond heeft (11 jaar). Door zijn astma moesten zijn ouders oorden opzoeken met droge lucht. Dit was tevens de plaats waar Fidel Castro, ex-president Cuba en dikke vriend van Ché, zijn laatste publieke optreden in het buitenland gaf. Dat was in 2006 toen hij samen met de Venozolaanse president Hugo Chavez dit huis, dat nu omgetoverd is in een museum, bezocht.
En op zondag heb ik een staaltje familiegebeuren - bbq meegemaakt. Die mannen kunnen conversaties aangaan met iedereen aan tafel, eender op welke plaats zij en hun gesprekspartner zitten. Wat een drukte!
En het moest lukken dat David, vriend van Malena, op zondagnacht naar BA afzakte. Dus ik mee naar zijn huis in San Jorge om een paar uurtjes te slapen en dan deze nacht (2u30) vertrokken om vanmorgen vroeg in de tangostad aan te komen. Dus die voorlaatste nachtelijke busrit die ik eerder vermeldde, was dus eigenlijk de laatste. Zo zie je maar.
Oh, en Christophe heeft foto's op zijn blog en op Facebook gezet.
Abonneren op:
Posts (Atom)