From queen in a Edith Piaf ish hostal to Cinderella in a mini-hostal

I left Coquimbo (15 minutes from La Serena) yesterday evening and I have arrived in Chili´s capital, called Santiago. After e metrotrip, a neverending search for a place to stay I managed to find a tiny little space. Whereas the hostal (Hostal Nomad) in Coquimbo was a large colonial Spanish house/ French consul´s residence with wooden floors and doors, orphanagewise beds and music from Edith Piaf, the Beatles and Elvis coming form the boxes this mini-hostal (LuzAzul) is like a double open little apartment.

In Coquimbo I practically had the place to myself, here I sleep in a bed just behind the reception (the hostal is full, that was the only option). I think Cinderella would feel at home. But I can plug in a central heating box, the shower has hot water, the internet use is free and the breakfast is included. Kind of. They put a box with eggs, sandwiches, fruits and hot water can and you can make a breakfast as you please. Chilean way.

I have not encountered yet a real B&B or even a hostal with real continental known breakfast included ;-). Nor here, nor in Peru. We are soooooooooooooooooo spoilt :-D. That would be an understatement by the way.

Salar de Atacama - flamenco

Actieve vulkaan Licancabur (5592 m - San Pedro de Atacama ligt op 2300 m) op achtergrond.

The Valleys

Valle de la Muerte (Dodenvallei). Het wit is geen sneeuw, maar verhard zout.

Drie theorieën over de naam. De eerste omdat het een dode vallei is: geen vegetatie, geen dieren. De tweede omdat een man met zijn gevolg de vallei binnentrad en nooit buitenkwam. De derde door een spraakverwarring van de belangrijkste archeoloog van deze regio (volgens de gids van geheel Chili): de Belgische (u leest het goed) Jezuïet Gustavo Le Paige.

Valle de la Luna (Maanvallei): haar naam kreeg ze omdat de regio weg heeft van het maanlandschap.

De zon is ondergegaan in Valle de la Luna.

Museum van pater Gustavo Le Paige (jaja, hij is zelfs tot Ridder in de Leopoldorde geslagen). Geboren in 1903 in Tilleurs (Luik) en overleden in 1980. Alvorens eind de jaren 50 naar Chili te komen, was hij zoals alle paters uit die tijd waarschijnlijk een tijd actief in Congo.

Fiesta en San Pedro de Atacama

"Cuando tocas la tierra, la tierra reaciona" (*)

Op mijn terugweg naar het hostal werd mijn aandacht getrokken door een gathering van mensen. Ik piepte even om de deur en zag daar aan de ingang aan het tafeltje de bazin van mijn hostal zitten. Ze wenkte me. Ik was terecht gekomen op een vergadering over de mijnbouwplannen voor de regio. Zoals altijd de gebruikelijke zaken zoals geen investering in de lokale volkeren, geen rekening houdend met de natuur (grond/ bodem en water) en de mijnconcessies zijn al lang binnen.

Wat zijn de verschillen nu?

- exploiteur is een Italiaanse firma
- het gaat hier om agua fosil
- SP de Atacama hangt af van Calama en die zijn voor, de omliggende dorpen die rechtstreeks beïnvloed worden zijn tegen, maar ze kunnen door die onafhankelijkheid geen echte stem uitbrengen
- volgens de mijningenieuren is het water 'renovabel' (nvdr: het heeft hier de voorbije jaren al bijna niet meer geregend. Zo kan je bvb na 8 pm geen douche meer nemen, want de watertoevoer wordt uit voorzorg afgesloten)
- het gebied van de geysers van Tatio is rechtstreeks bedreigd omdat daar de exploratiefase zou plaatsvinden (binnenkort van start)


De man in het midden (kaalkop) is de advocaat Juan Gúzman, de strijder voor de Mapuche-volkeren in het zuiden en tegen Pinochet.

Reacties publiek: "Dit is de aarde van onze voorvaderen en wij moeten deze blijven beschermen." / "Is dit de regering waarvoor ik stemde?" / "Desnoods gaan we in karavaan naar Santiago de Chili, niet met het vliegtuig, maar met de bus" (onthaald op spontaan geklap)

flyer om ongenoegen duidelijk te maken

officiële flyer

(*) "Wanneer je aan de aarde raakt, zal de aarde terug reageren."

San Pedro de Atacama

Momenteel resideer ik in het toeristische San Pedro de Atacama, een dorp middenin de Atacama-woestijn. Een gebied waarover Bolivia en Chili eind 19e eeuw gedurende de Pacific War vochten. Het resulteerde in gebiedsverlies voor Bolivia, wat niet alleen betekende dat zij hun weg naar de zee verloren, maar ook een gebied rijk aan mineralen (kwarts oa) aan hun neus zagen voorbijgaan.
Gisteren vroeg de gids bijvoorbeeld een 30 seconden stilte in de Valle de la Muerte en naaste de immense stilte was het enige geluid een getik. Volgens hem een druppen van mineralen in schaduwgebieden.
Voorts kan ik zeggen dat ik bijna in extase geraakte bij het zien van de fenomenale sterrenhemel. Want op mijn weg naar mijn hostal Mama Tierra (in de straat Pachamama, wat quechua is voor Moeder Aarde, zelfde naam als het hostal) is er niet overal verlichting. Je ziet zelfs de melkweg! Ik maakte het al eens mee in de Wadi Rum-woestijn in Jordanie en het verveelt je geen seconde.

Heel op het gemak ben ik de dingen aan het verkennen, want ik merk dat er verzadigingspunten beginnen op te treden. Alle dagen buitenshuis eten bijvoorbeeld begint toch tegen te steken. Chili biedt hostals aan met een huiselijke keuken en eerlijk gezegd is dat heerlijk voor mij momenteel.
Mijn boeken zijn sinds gisteren uitgelezen, want op de patio's van de hostals is het heerlijk zitten en een namiddagje met mijn neus in de boeken doet evenzeer deugd.

National Park of Lauca 2

ducks

small lakes next to each other, called Cotacotani (cota means lake in Aymara-language)
vizcocha

the flower of this plant, called ballareta, is used as medicine for ladies (kidneys and uterus)
the redish plant is an Andinean Cactus