Roadtrip in the mountains

Ik kan jullie ook dit verhaal niet onthouden. Wat een dag!

Op weg naar een bergdorpje Nuevo Zonango kom je op de asfaltwegen volgende verkeersborden tegen: 'No arroje la basura en las cuentas' (don't throw garbage onto the street curves) en 'Reserve el medio ambiente' (take care of the environment) en vijf meter verder ligt een vuilnisbelt... Ik bedenk me dan net dat er nergens in Jaén een vuilbak staat en ze vertellen me dat ze 17.000 handtekeningen nodig hebben om de gemeente er al maar te kunnen doen over denken van selectief huisvuilophaal te introduceren.

Soit, we vervolgen onze weg, rijden over een kolonie mieren, luisteren naar een discours van Nicanor van wie een vriend hoog verontwaardigd was over de gepoogde aanslag op mijn handtas en horen dan plots een geluid. Achteraan de auto. Dat die gewone auto met gewone ophanging zou afzien, had ik wel al lang door. Met een koord hangen we alles aan de trekhaak. Het volgende kan de foto zeker vertellen.

In de namiddag gaan we naar een ander dorp, San Martín, even verderop. We moeten diezelfde route een stukje terug en dus ipv omlaag gaan we nu omhoog, maar de auto kan het gewicht niet aan. Iedereen eruit dus. De auto zet weer aan, maar deinst achteruit. Te ver achteruit dus. Hup rechterachterwiel 5 meter lager. Stenen erachter gelegd en duwen geblazen. Zie foto twee.

En het laatste: net voor we terug op de asfaltweg zijn handrem op. Chauffeur stapt uit. Neemt iets uit handkastje dat dus bij nader inzien remvloeistof blijkt te zijn. Ja.....

Biohuerto

'Biohuertos' is een van de projecten van mijn organisatie. Biotuintjes promoten. Vima bezoekt dorpen en promoot de aanbouw van biotuintjes. Niet alleen geven zij info mee over het hoe en wat, maar zij wijzen ook op de voedingswaarden van groenten (wat hier bitter weinig wordt gegeten) voor bvb de groei van hun kinderen, ze geven info mee over de ontbossing en ze onderwijzen in humus/ compost (geen pesticide dus). Wat ze ook meegeven zijn de tactieken van de mijnbedrijven (geven en veel geld beloven).

Hoe dat biotuintje er moet uitzien wordt dan ook specifiek allemaal uit de doeken gedaan, ik heb er zelf ook veel van opgestoken. Bijvoorbeeld eerst kruiden en geurplanten zetten om de insecten te verjagen van de eigenlijke groenten, humus van een cavia is duizend keer effectiever dan bvb van een koe en hoe erosievoorkomend werken (in de bergen wel van toepassing natuurlijk).

Biohuerto or ecological gardening is one of the projects promoted by my organisation Vima. They visit villages and give explanation about how to make such a garden but also about the nutrition of vegetables, the use of humus, the methods of mine companies and the deforestation. Quite interesting!

Speech 1 mei

1 mei. Dag van de Arbeid. Dag van de Socialisten. Aan de andere kant van de wereld toch ietsje anders ingekleurd. Hier in Jaén gaat een stoet met allerhande sociale organisaties, aangestuurd door de campesinos of boeren, door de straten van de stad om dan een aantal rondjes rond de Plaza te lopen. Daar eindigt de stoet en vangen de speeches aan. En hoe langer de toespraken duren, hoe zenuwachtiger ik word. Met de paplepel worden de dingen erin gepropt, oneliners als ' al die Europeanen...' worden gescandeerd en de mensen maar slikken. Of versta: dom houden met halve waarheden en veralgemeningen. Ha nee, zulke mensen moeten zo aangespreken worden. WAT? En dan staan er daar twee mensen van het Noorden te blinken. Twee mensen die Europa kennen als een mix van neoliberalisme en socialisme, aangelengd met een vleugje groen. We willen niet pretentieus zijn dan, want wij leren ontzettend veel van hen. Zelden mensen gezien die zo dicht staan bij de natuur. Maar dan halve waarheden over ons de wereld insturen, tja...

Gelukkig counterde dat gevoel 's avonds, want wat ik daar gezien heb, is een heel ander verhaal. We waren uitgenodigd op een concert van het kinderproject Manthoc. Een gehele avond folkloredansen. Niets MEGAspeciaals ware het niet dat de jongerengroep van Radio Marañón daar ook was en dat je merkte dat het jongerenproject van de radio een ongelooflijke invloed heeft op die jeugd. Zij zijn de toekomst. Oef.

Pictures of coffee-making

koffiebonen aan het drogen / coffee beans are drying






bijna klaar (kleur is al gewijzigd naar bruin)/ almost ready (colour is changing into black)




de boon uit het fruit halen / to take the bean from its fruit

Balance after 4 weeks

Hidiho!

Somewhat four weeks ago I was in the air on my way to San Francisco. Incredible, but we are already four weeks further in time. Time races and the impressions have been counting. So I would like to share the first ones of Jaén, Peru.

* in a restaurant you can eat what is made that day, ordering from a menu is done in expensive diners (read: 2 euro for a meal; a cheap dinner is 0,5 euro)
* they make that menu but if you are really late to enter there is a chance it is sold out
* a quick snack in between is quite difficult, because the restaurants are closed between 11 and 4, they only eat on regular eating hours
* you can eat delicious cakes and pastery (yes Queen!!!)
* rice with almost everything
* they seem to work a lot and they don´t seem to need much sleep at the same time
* you actually have clothes with little pockets in the inside of the pants to store a cell phone or some money (they are customed to theft, that's for sure)
* just outside the village Jaén there are still communities without clean water
* wine tastes more like Martini
* the food: ceviche (raw fish in a slightly spicy sauce), humita (mais with cheese), tamales (mais, cheese and chicken), empenada. chicha morida (mais fresh drink), fried cheese, ... all good!
* sunny and sometimes rain for half an hour
* there are one-day-in-a-week-open-markets as known to Belgians but also permenant markets with a roof
* there is a herbal shop (where you can buy hallucinative cactusplants) and the guy has one blue and one brown eye (he gave me an extract of a tree as a repelant)
* I go and eat at señora´s Nora. She has a dog with no hair because it is too hot here, a skinny cat, chickens, perroquets (papegaai), little birds (parkieten)
* mototaksi´s as seen in Thailand are also here the means of transport, even for two streets (off course with theft you would think twice)
* every Sunday there is the flag ceremony (patriotism mixed with militarism)

I have a room with Lizandro and Desi, and Eva as well and Rosillo as well, so three tenants. They have three children, two sons and one daughter. The oldest son is a soldier and lives in San Ignacio, the youngest studies to become a doctor and lives in Trujillo. And there the three tenants come in handy because it is a private study. Anita is living in Jaén and just gave birth to a baby girl JeniferAnita, a little sister for Elmer. She is a bank employee and will get paid during her three months of absence.
Do you know that they did not yet have a name untill two days after the birth? And the family and friends made a list with names. In Belgium the name is a secret untill the card or telephone comes. Here they told everyone the sexe and they invented a name after the birth. Ne güzel! Isn´t this great, no pressure, no nothing.

I do start to miss some little things ;-)

Beso!

Almost robbed again...

Yes yes, one would not think this would happen again. Boy, was I wrong. Week 3 :-)

I step aside from the mototaxi, cross the street and as I want to go inside the restaurant (Elar's birthday), someone runs by and graps the belt of my bolso. Luckily I had it not only hanging loose on my shoulder but I was also holding on to it by hands. Nevertheless, the guy does not give up untill I fell down from the curve onto the street. I get up, see a jeans and white football shirt running and climbing onto a motocycle from a friend. I keep staring, not believing what has just happened.
No harm done, he did not get anything and I just have some scratches, BUT when I think about it is the idea that plants fear in my mind. And one moment I think: am I really going to travel alone for 5 weeks? I erase that thought quickly because fear cannot become a guidance on one's travel, right?! And after all, unfortunately this is common business in South America.

The camera, the passport, everything actually apart from some Peruvian soles are safely locked home in my room. And the waking eye becomes like the eye of Mordor ;-)

Beso!

Disco in Jaén

Gisteren gaan dansen. Ik had me iets helemaal anders voorgesteld, echt, niet te vergelijken. En dan kan je misschien zeggen dat mediterrane mensen een warmere mentaliteit hebben, ze kunnen nog wel wat leren van een feestende Belg ;-) Uiteraard is Jaén geen grootstad en dus niet te vergelijken met Lima, Cuzco, Arequipa of Trujillo.

De belangrijkste verschillen effe op een rijtje:

* Wat breng je mee als je uitgaat? in de linkerzak je huissleutels, in je rechterzak velltjes wc-papier en in je boezem je gsm (Hilarisch als de gsm gaat rinkelen, want dan lichten de borsten op, maar doodgewoon, bij ons zou er al funzige commentaar en meer zijn. Soit).
* Mensen jonger dan 18 jaar worden niet toegelaten, behalve schooiende kinderen met chickletten en baby´s onder toezicht van de ouders.
* Helemaal geen sensuele dansen zoals in Dirty Dancing II, want dat doe je enkel met je liefje, niet met eender wie (Peru is natuurlijk geen echt salsaland).
* Langs de randen van de dansvloer heb je kleine hokjes waar een tafeltje staat met stoeltjes, wat dient voor de liefjes om even apart te gaan zitten.
* De bierronde doet ook hier zijn intrede: bierflesjes worden per 2 besteld, je giet een scheutje in een glas, je drinkt uit en je geeft het boeltje door. Genieten van een goeie frisse pint zit er hier dus niet in.

En dan staan er twee gringas (het woord hier voor blanke, in Mexico gebruikt als scheldwoord, hier niet) simpel te doen op de dansvloer. We hadden waarschijnlijk nog niet genoeg bekijks :-).

In de namiddag waren we langsgeweest bij het project Manthoc. Kinderen van arme afkomst komen samen, maken houten speelgoed en dergelijke om te verkopen, verdienen daar een cent mee die helpt bij het huishouden (de werkingskosten voor de organisatie hiervan afgetrokken nqtuurlijk). Want die producten worden enkel verkocht in Lima en dan ook geëxporteerd naar Italië dacht ik. Moderne vorm van kinderarbeid? Neen, toch niet, want terzelfdertijd krijgen zij workshops over sociale vraagstukken, enzovoort, krijgen zij een goed maal en vormen zij een groep waar zij kunnen op bouwen, waar zij terecht kunnen om te praten, te spelen, vragen te stellen.
Echt een fijn project!

Beso.